[Antwerp] Dof

Antwerpen, 1 mei 2017

Tijd heelt alle wonden zeggen ze, en elk gemis wordt wel weer door iets anders ingevuld. Mensen zijn weerbaar, en rouwen is genezen, en ik spreek zelf uit ervaring. Maar ik heb nu geen zin meer om daar door te gaan en om te wachten op betere tijden. Niet meer nu, op deze leeftijd, niet meer nu, met deze herinneringen, niet meer nu, met dit gevoel van mislukking, niet meer nu, met dit gemis, deze pijn, dit verlangen. Bovendien zou alles wat er nu nog zou kunnen komen banaal zijn vergeleken met wat er was. Even banaal als elke goedbedoelde relativerende bedenking hierbij.

Maar ik kan niet stoppen met leven. Ik mag niet stoppen met leven. Dat wil ik haar niet aandoen. Ik ben verplicht om verder te leven, als een essentiële randvoorwaarde voor haar geluk. De enige manier waarop ik mijn liefde voor haar nog kan tonen is door verder te leven, en bezorgd te zijn en te hopen dat ze gelukkig wordt. En door te verbergen hoe dof en pijnlijk het eigen leven is.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s